De karakterisering van een persoon als “mooi”, op individuele basis of door gemeenschapsovertuiging, is vaak gebaseerd op een combinatie van innerlijke schoonheid, die psychologische factoren omvatten persoonlijkheid, intelligentie, intelligentie, genade, beleefdheid, charisma, integriteit, congruentie en elegantie, en uiterlijke schoonheid (d.w.z. fysieke aantrekkelijkheid) die fysieke kenmerken omvatten van wat op esthetische basis wordt gewaardeerd.

De normen van schoonheid zijn in de loop der tijd veranderd, op basis van veranderende culturele waarden. Historisch gezien vertonen schilderijen een breed scala aan verschillende normen voor schoonheid. Echter, mensen die relatief jong zijn, met een gladde huid, goed geproportioneerde lichamen, worden traditioneel beschouwd als de mooiste mensen.

Mensen worden beïnvloed door de beelden die ze in de media zien om te bepalen wat wel of niet mooi is. Sommige feministen en artsen hebben gesuggereerd dat de zeer dunne modellen die in tijdschriften worden voorgesteld eetstoornissen bevorderen, en anderen hebben gesteld dat de overheersing van witte vrouwen in films en reclame leidt tot een Eurocentrisch concept van schoonheid, gevoelens van minderwaardigheid in vrouwen van kleur, en geïnternaliseerd racisme.

De zwarte is een prachtige culturele beweging die deze notie probeerde te verdrijven.

Schoonheid is dus helaas geen simpel begrip waar iedereen het over eens is!

Categorieën: Algemeen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *